نرگس صرافیان طوفان

سراغم را بگیر
که دلم برای شنیدنِ صدای تو
و شنیدنِ اسمم از زبان تو تنگ شده
با من حرف بزن
از حالت، از روزمرِگی هایت
اصلا از خبرهایِ روز بگو
اما بگو
اما باش...
که بدونِ تو، چیزی شبیه زندگی ؛
تویِ گلویم گیر می کند!

گاهی وقتها سنگریزه ام در بستر رودخانه و گاه رودخانه ام بر بستری از سنگ رفته ام یا مانده ام؟

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان داردزبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان داردچه خواهش ها در این خاموشیِ گویاست نشنیدی؟تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان داردبیا تا آنچه از دل می رسد بر دیده بنشانیمزبان بازی به حرف و صوت معنی را زیان داردچو هم پرواز خورشیدی مکن از سوختن پرواکه جفت جان ما در باغ آتش آشیان داردالا ای آتشین پیکر! برآی از خاک و خاکسترخوشا آن مرغ بالاپر که بال کهکشان داردزمان فرسود دیدم هرچه از عهد ازل دیدمزهی این عشق عاشق کش که عهد بی زمان داردببین داس بلا ای دل مشو زین داستان غافلکه دست غارت باغ است و قصد ارغوان دارددرون ها شرحه شرحه است از دم و داغ جدایی هابیا از بانگ نی بشنو که شرحی خون فشان دارددهان سایه می بندند و باز از عشوه ی عشقتخروش جان او آوازه در گوش جهان دارد(ه - الف سایه) هوشنگ ابتهاج ادامه مطلب

رنج صیقل داده بود سرانگشتان تو را چون تن درختی که در گردنههای تند میگیرد دست کوهنوردانِ مردد را

تهران همیشه مسافر است با چمدانی در دست از این اتوبان به آن اتوبان

و اگر مینویسم
دوست دارم بدانی
در خلا دنیایِ بی جاذبه از نبودنت
عجیب معلقم
میچرخم
و میچرخم
و میچرخم
و در چشمهای ناباورِ یک سرگردانِ دلتنگ
کسی رامی بینم
شبیهِ خودم
که هنوز عاشقِ کسی ست شبیهِ تو

از من نخواه که دوستت نداشته باشم عشق اگر بمیرد زندگی بال هایش را می گشاید و می پرد چنان پرنده ای که ناگهان بهراسد

این لبخند بر لب من
رژ «بورژوا» نیست
مژههایم طبیعی برگشتهاند
رژ گونه نزدهام
برق چشمانم نیز
در چشم هیچ رقاصهای پیدا نمیشود

وقتی بروی
چراغها خاموش میشوند
و سیندرلایت
شستن زمین را
از سر خواهد گرفت.

مهرهی شطرنج بازی پیرم
وظیفهی من
بیحرکت ماندن است

صداي ساييده شدن به کليدهاي ديگر

ديوانهام ميکند

در اين جيب تنگ و تاريک

کليد خانهي مادربزرگ شدهام

خانه را کوبيدهاند

مادربزرگ مرده

چرا مرا از اين حلقه درنميآوري؟

به من بیاموز
چگونه عطر به گل سرخش باز میگردد
تا من به تو بازگردم
مادر!...
به من بیاموز
چگونه خاکستر، دوباره اخگر میشود
و رودخانه، سرچشمه
و آذرخشها، ابر
و چگونه برگهای پاییز دوباره به شاخهها
باز میگردد
تا من به تو بازگردم مادر!...

نیمه یِ خالیِ این تخت
هر شب خوابِ تو را میبیند!
دیر فهمیدم ...
که تمام اتفاق هایِ عاشقانه یِ جهان ،
فقط رویِ تختخوابهایِ
تک نفره می افتد

بهخاطر تو
زبانِ سکوت را آموختم
تا از تو گلایه نکنم ..
و با تلخی نگویمت

که تو
تنهایم گذاشتی

صبور
مانند درختی که در آتش میسوزد
و توان گریختن ندارد!

حیرت زده مانند گوزنی که
شاخ های بلند
در شاخه گرفتارش کرده اند...!

همه, این روزها این چنینیم!