حسن آذریپیراهنت را بپوشو از پشت پنجره کنار بیابگذار شب، به راهش ادامه دهد...

نرگس صرافیان طوفانسراغم را بگیرکه دلم برای شنیدنِ صدای توو شنیدنِ اسمم از زبان تو تنگ شدهبا من حرف بزناز حالت، از روزمرِگی هایتاصلا از خبرهایِ روز بگواما بگواما باش...که بدونِ تو، چیزی شبیه زندگی ؛تویِ گلویم گیر می کند! Adblock test (Why?)

گاهی وقتها سنگریزه ام در بستر رودخانه و گاه رودخانه ام بر بستری از سنگ رفته ام یا مانده ام؟

نگاهت می کنم خاموش و خاموشی زبان داردزبان عاشقان چشم است و چشم از دل نشان داردچه خواهش ها در این خاموشیِ گویاست نشنیدی؟تو هم چیزی بگو چشم و دلت گوش و زبان داردبیا تا آنچه از دل می رسد بر دیده بنشانیمزبان بازی به حرف و صوت معنی را زیان داردچو هم پرواز خورشیدی مکن از سوختن پرواکه جفت جان ما در باغ آتش...

رنج صیقل داده بود سرانگشتان تو را چون تن درختی که در گردنههای تند میگیرد دست کوهنوردانِ مردد را

تهران همیشه مسافر است با چمدانی در دست از این اتوبان به آن اتوبان

و اگر مینویسمدوست دارم بدانیدر خلا دنیایِ بی جاذبه از نبودنتعجیب معلقممیچرخمو میچرخمو میچرخمو در چشمهای ناباورِ یک سرگردانِ دلتنگکسی رامی بینمشبیهِ خودمکه هنوز عاشقِ کسی ست شبیهِ تو Let's block ads! (Why?)

از من نخواه که دوستت نداشته باشم عشق اگر بمیرد زندگی بال هایش را می گشاید و می پرد چنان پرنده ای که ناگهان بهراسد

این لبخند بر لب منرژ «بورژوا» نیستمژههایم طبیعی برگشتهاندرژ گونه نزدهامبرق چشمانم نیزدر چشم هیچ رقاصهای پیدا نمیشودوقتی برویچراغها خاموش میشوندو سیندرلایتشستن زمین رااز سر خواهد گرفت.

مهرهی شطرنج بازی پیرموظیفهی منبیحرکت ماندن است

صداي ساييده شدن به کليدهاي ديگرديوانهام ميکنددر اين جيب تنگ و تاريککليد خانهي مادربزرگ شدهامخانه را کوبيدهاندمادربزرگ مردهچرا مرا از اين حلقه درنميآوري؟

به من بیاموزچگونه عطر به گل سرخش باز میگرددتا من به تو بازگردممادر!...به من بیاموزچگونه خاکستر، دوباره اخگر میشودو رودخانه، سرچشمهو آذرخشها، ابرو چگونه برگهای پاییز دوباره به شاخههاباز میگرددتا من به تو بازگردم مادر!...

نیمه یِ خالیِ این تختهر شب خوابِ تو را میبیند!دیر فهمیدم ...که تمام اتفاق هایِ عاشقانه یِ جهان ،فقط رویِ تختخوابهایِتک نفره می افتد

بهخاطر توزبانِ سکوت را آموختمتا از تو گلایه نکنم ..و با تلخی نگویمتکه توتنهایم گذاشتی

صبورمانند درختی که در آتش میسوزدو توان گریختن ندارد!حیرت زده مانند گوزنی کهشاخ های بلنددر شاخه گرفتارش کرده اند...!همه, این روزها این چنینیم!

پرنده بود زنلَختی به شانهی مرد نشستآوازی خواند.پرید.رفت.و مرد،گرامافونی که سوزنَش یکعمرروی آواز پرندهگیر کرد،ماند!

هر روزپیراهنم را اتو میکنمکفشها را دستمال میکشمزندگی اما مرتب نمیشود

اگر به شاخۀ توت سفیدببندند طناب رااین مرگدهان چند نفر را شیرین خواهد کردکوهاشارۀ دشت استبه پرواز پرندههاپس اشارۀ کوچک مراکدام پرنده میبیند، کدام؟به رؤیاست مگرپرندهای بر سرانگشت بنشیندبه رؤیا نیست ا

برایم آینه ای تازه بفرستآینه ام چنان پر شد از عکس شکسته امکه شکست...

زنگ میزدییک تلفن کوچکدو دقیقهای وسایلم را جمع میکردممداد و مسواک و مسکننهمسکن هم بر نمیداشتمدامن و لباس خواب فقطبعدسفر که نهگم میشدیم.