هر روزاندکي مردنو گاه بسيار مردنبراي اينکهزنده باشيم

ما چند نفردر کافهای نشستهایمبا موهایی سوخته و...سینهای شلوغ از خیابانهای تهرانبا پوستهایی از روزکه گهگاه شب شده استما چند اسب بودیمکه بال نداشتیمیال نداشتیمچمنزار نداشتیم...ما فقط دویدن بودیمو با

وقتی به تو فکر می کنمسال من نو می شود،توپ در می کنندتوی قلبمو ماهی قرمز تنگ بلورپشتک می زند وبلاگ برای کلمه خنده هایت... +پیشاپیش وبلاگ تبریک کلمه سال نو اول وبلاگ برای کلمه دوستان مهربانم و در قدم بعد وبلاگ برای کلمه وبلاگ خوانندگان کلمه این وبلاگ صفحه کلمه دوستدار همگی تون هستم و سال جدید رو به تک...

شب از شبهای وبلاگ پاییزی کلمه ست.از آن همدرد و با من مهربان شبهای شکآور،ملول و خستهدل، گریان و طولانی.شبی که در گمانم من که آیا بر شبم گرید، چنین همدرد،و یا بر بامدادم گرید، از من نیز پنهانی.و اینک خیره در من

عاشقانت نخواهند ماند يکی يکی می روند محو می شوند هر بوسه که بر يکی میزنی شليکی به ديگری ست يک به يک خواهند رفت تنها يکی خواهد ماند که از همه قوی تر است يکي که مدام دور و برت پرسه می زند من ؟ نه آخرين شليک ات کار مرا نيز ساخته است تنها يکی خواهد ماند که از من قوی تر است رو به رويت خواهد نشست به چش

بر فرو رفتگی های این سنگ دست بکش و قرن ها عبور رودخانه را حس کن! سنگ ها سخت عاشق می شوند اما فراموش نمی کنند...

ﺁﺭﺯﻭ ﮐﻦ ﺁﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺭﺅﯾﺎ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺮﻗﺼﻨﺪ ﻗﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻨﺪﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﻣﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ... شاعر: سید علی صالحی

1)چشم که باز می کنیآمار ستاره هابالا می رودشبهای کویر از پلک زدنت آغاز می شوند.................................2-خدا را چه دیدیشاید همین خیابانما را به هم برساند...........3-تو پنجره ای بسته من اتاق تاریکی پشت همین پنجره بیرون از اینجافصلهادر گذرند ارسالی دوست نازنین ما : خانم آرزو نوری ممنونم. بیشت...

نمی دانم بخندم یا گریه کنم؟ زنی نذر کرده تا سگش را پیدا کند چه بسا درد او بزرگ تر از درد من باشد که در پی پیدا کردن خودم هستم می نشینم گوشه ای از این دارالهدایه هزار آینه در من خیره می شوند سری می چرخانم هزار سودا در آینه ها تکان می خورند شاعر: مجید سعدآبادی

اگر خیال تماشاست در سرت بشتاب که آبشارم و افتادنم تماشایی ست...

همه ی ما فقط حسرت بی پایان یک اتفاق ساده ایم که جهان را بی جهت، یک جور عجیبی جدی گرفته ایم

ناگهان ترکت می کنم ! چنان که روح بعد عمری وفاداری بدن را...

بچه که بودم تو برای من بادکنک بودی و بعد گل سرخی زیبا در گلدان خانه سرانجام تو کلمه و من شاعر شدم می دانم فردا تو قطاری مهربان خواهی شد و مرا از اینجا خواهی برد... شاعر: رسول يونان

کاش من و تو دو جلد از یک رمان عاشقانه بودیم تنگ در آغوش هم خوابیده در قفسههای کتابخانهای روستایی گاهی تو را گاهی مرا تنها به سبب تشدید دلتنگیهایمان به امانت میبردند. شاعر: عباس معروفی

زندگی تاریک است اما خوابم نمی برد شبیه دو دست که مچ انداخته اند گاهی به پهلوی چپ می افتم گاهی به پهلوی راست

بی احساسی! چون رودخانه ای که سنگ ندارد و رفتار آب ها را نمی فهمد بی احساسی! چون رودخانه ای که در میان درخت ها نرقصید و راه دریا را پیدا نکرد

حس می کنم مدتی پیش در آسمان شکارشدم وسگی دوان دوان مرا برای صاحبش برد حالا گاهی از زندگی قبلی قلبم می زند گاهی از کاپشنِ سیاهِ قدیمی ام پَر بیرون می زند

تنهایی سیاره بزرگیست که پیش بینی می شود همین روزها به کره ناشناخته ما برخورد کند زمین تکه تکه شود و ما هر کدام در قطعه هایی مستطیل شکل آواره شویم

همیشه چیزی هست که تو را به یادم بیاورد؛ نمی توانم فراموشت کنم! گرامافونی در اعماق خاطره ها روشن مانده . . .

ما به هر جان کندنی که بود غروب جمعه ی دیگری را هم پشت سر گذاشتیم ! این جمعه از کجا می رود که قبل از روزهای دیگر هفته بازمی گردد!؟