مناز میان واژه های زلالدوستی رابرگزیده امآنجا کهبرف های تنهاییآب می شونددر صدای تابستانی یک دوست

بگذار هيجانِ آن خاطره،غريبىِ اين دلتنگى،نقشِ اين شادى،كهنگىِ اين غصه،رنجِ آن شعر،سكوتِ اين گمشدگى،بهاى اين عشق...بگذار پيچيدگىِ لعنتىِ اين زندگىتو را به گريه بىاندازد.بگذار دلش آرام بگيرد كه زنده است؛او كه از دنياى تو گريخته استوُ تو در دنياى او از هم گسستهاى.

دهان من همیشهطعم کلمات را به خود می گیرد!باور کن اگر بگویم شوکراناگر سه باردر سه روز متوالیبگویم شوکرانزهر دهانم، ریه هایم را خون می کند .بگیرلطفا توالی این کلمات غمگین رااز دهان من بگیرو میان اندوههای منفاصله ایجاد کن.من اگر سه باردر سه روز متوالیبگویم «فاصله»واقعا از تو دور خواهم شد

پرندگانم را آزاد کردمزیرا فهمیدمنداشتنتنها راه از دست ندادن است

به صد رسيده بودیچشم بستهگرچه قرار ما يک بازی ساده بودنيامدی بگردیو شايد از هزار هم گذشته بودیمن پشت درختها زرد می شدمو ديگر خيال پيدا شدناز سرم پريد.

بیچاره شمعدانیاین روزها که ناخوشمدو سه برگش خشک شدهچه میشود کردلیوان آب ما یکی ست.

در قهوه خانه ی ساحلی می نشینمو به کشتی هایی خیره می شومکه در بی نهایت زاده می شوندو تو را می بینم کهاز قاره ی روبرو می آییو بر روی آب , شتابانگام برمی داریتا با من قهوه بنوشیهمچنان که عادت ما بودپیش از آن که بمیری.چیزی میان ما دگرگون نشده استاما من بر آن شده ام تادیدار پنهانی مان را حفظ کنمهر چند که...

در زندگیبسیار خندیده اممثل کودکیدر مجلس عزا

از هر درختیطنابی آویخته استکه هر روز می تواند گناه تازهای گردنم بیندازدو مرگ پیرمردی استکه صد بار اگر صدایش کنمیک بار می شنود

انگشتت راهرجای نقشه خواستی بگذارفرقی نمی کندتنهایی منعمیق ترین جای جهان استو انگشتان تو هیچ وقتبه عمق فاجعه پی نخواهند برد.

چراغ راتو به دست من داده ایتا مرا، توروشن تر ببینی وتو را، منتاریک تر

فرشته پناهی در تابلوباد می وزدبالاتر نمی رود دامن اش

مبینا اعرابیمثل زلزله ناگهانی نیستتنهاییفقط روزی یک آجر از آدم کم می کند...

الیاس علویدرخت گفت: دلتنگمکاش آزادم آفریده بود، چون توانسان گفت:اینگونه ناشیانه اگر میدَوم،ریشه هایم را بریده اند...

مرا به گریه نیندازمیشکنممثل فنجانی که وقتی شکستنفهمیدیمبوتهی نقاشی شدهی گل سرخش کجاست...

شنیده ام زن های خوب مردها را جمع و جور می کنند باید فکر زنی برای کشورم باشم * رضا جان سلامممنونم از کامنت پست 27 و سروده های زیبایت

هواپیما بلند شدو درد کندن روسری نبوددرد این بودبعضی ها ...دل می کندند

من یک ملتمو تو آزادیوقتی ندارمتبه خیابان می ریزم

فرشته رضاییوقتی سهم من از تمام روزهایی که دوستت دارمنگاه کردن به عکسی ستکه نمیخندد نمی بوسدو در آغوشششانه هایم آرام نمی گیرد،کجای زندگی زیباست...

چسبيدهام به توبسان انسانبه گناهَشهرگزترکت نمیکنم