چند شعر کوتاه...

این لبخند بر لب منرژ «بورژوا» نیستمژههایم طبیعی برگشتهاندرژ گونه نزدهامبرق چشمانم نیزدر چشم هیچ رقاصهای پیدا نمیشودوقتی برویچراغها خاموش میشوندو سیندرلایتشستن زمین رااز سر خواهد گرفت....

مهرهی شطرنج بازی پیرموظیفهی منبیحرکت ماندن است...

هر روزپیراهنم را اتو میکنمکفشها را دستمال میکشمزندگی اما مرتب نمیشود...

اگر به شاخۀ توت سفیدببندند طناب رااین مرگدهان چند نفر را شیرین خواهد کردکوهاشارۀ دشت استبه پرواز پرندههاپس اشارۀ کوچک مراکدام پرنده میبیند، کدام؟به رؤیاست مگرپرندهای بر سرانگشت بنشیندبه رؤیا نیست ا...

برایم آینه ای تازه بفرستآینه ام چنان پر شد از عکس شکسته امکه شکست......

زنگ میزدییک تلفن کوچکدو دقیقهای وسایلم را جمع میکردممداد و مسواک و مسکننهمسکن هم بر نمیداشتمدامن و لباس خواب فقطبعدسفر که نهگم میشدیم....

مناز میان واژه های زلالدوستی رابرگزیده امآنجا کهبرف های تنهاییآب می شونددر صدای تابستانی یک دوست...

بگذار هيجانِ آن خاطره،غريبىِ اين دلتنگى،نقشِ اين شادى،كهنگىِ اين غصه،رنجِ آن شعر،سكوتِ اين گمشدگى،بهاى اين عشق...بگذار پيچيدگىِ لعنتىِ اين زندگىتو را به گريه بىاندازد.بگذار دلش آرام بگيرد كه زنده است؛او كه از دنياى تو گريخته استوُ تو در دنياى او از هم گسستهاى....

انگشتت راهرجای نقشه خواستی بگذارفرقی نمی کندتنهایی منعمیق ترین جای جهان استو انگشتان تو هیچ وقتبه عمق فاجعه پی نخواهند برد....

چراغ راتو به دست من داده ایتا مرا، توروشن تر ببینی وتو را، منتاریک تر...

فرشته پناهیدر تابلوباد می وزدبالاتر نمی رود دامن اش...

هواپیما بلند شدو درد کندن روسری نبوددرد این بودبعضی ها ...دل می کندند...

ﺁﺭﺯﻭ ﮐﻦ ﺁﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻗﺸﻨﮓ ﺑﯿﻔﺘﺪ ﺭﺅﯾﺎ ﺑﺒﺎﺭﺩ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺑﺮﻗﺼﻨﺪ ﻗﻨﺪ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﻮﺳﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﺨﻨﺪﺩ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﻣﺎ ﻣﺎ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﯼ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﯾﻢ... شاعر: سید علی صالحی...

یاد گرفته ام تنهایی ام را ماهرانه پشت روزنامه ای پنهان کنم ! اما از مهتاب که بوی شانه های تو را می دهد چیزی را نمی توان پنهان کرد . . ....

باران در شهر ساحلی مسافری ست تنها که چشم اندازش را به میل خویش می آراید؛ از سرعت ماشین ها می کاهد و به سرعت رهگذران می افزاید صف اتوبوس را از کنار خیابان به سینه کش دیوار می کشاند روزنامه های باطل را چتر می کند و بیش از آن که در انتهای خیابان به دریا بزند٬ رستوران های ساحلی را در خلوت ترین ساعت روز از مشتریان آب کشیده می انبارد من باران های پیش بینی نا شده را دوست می دارم دویدن بچه ها هجوم کبوتران به پل های راه آهن پاره شدن چرت کشتی های تنبل درباراندازها بی تفاوتی گربه ها در گرم ترین گوشه ی پنجره چسپندگی پیراهن های خیس برجستگی تندیس وار عضلات جوان و بازگشت رنگ های پنهان به چهره ها به برگ ها ...

دنبال مقصر می گردی؟ راه دوری نرو غیر از خودت کسی تقصیری نداشت! او فقط به تو کمی امید داد تو در مقابل همه چیزت را . . ....

چه بی کران ندارمت چه عاشقانه نیستی شاعر: مهدی سهیلی...

تمامِ حرف من این است که کاش آدم ها یاد بگیرند که عشق پدیده ای حس کردنی است نه فکر کردنی . . ....

کارگر بودیم پدربزرگم پدرم خودم و این عشق لعنتی که از همه کارگرتر بود شاعر: حمید جدیدی...

امروز را در خانه می مانم و در به روی کس نمی گشایم، اما بی در و پیکر است خانه ی ذهنم، می آیند و می روند دوستان ناموافق و آشنایان ناسازگار......