چند شعر کوتاه...

و اگر مینویسمدوست دارم بدانیدر خلا دنیایِ بی جاذبه از نبودنتعجیب معلقممیچرخمو میچرخمو میچرخمو در چشمهای ناباورِ یک سرگردانِ دلتنگکسی رامی بینمشبیهِ خودمکه هنوز عاشقِ کسی ست شبیهِ تو Let's block ads! بخوانید...

بهخاطر توزبانِ سکوت را آموختمتا از تو گلایه نکنم ..و با تلخی نگویمتکه توتنهایم گذاشتی...

بگذار هيجانِ آن خاطره،غريبىِ اين دلتنگى،نقشِ اين شادى،كهنگىِ اين غصه،رنجِ آن شعر،سكوتِ اين گمشدگى،بهاى اين عشق...بگذار پيچيدگىِ لعنتىِ اين زندگىتو را به گريه بىاندازد.بگذار دلش آرام بگيرد كه زنده است؛او كه از دنياى تو گريخته استوُ تو در دنياى او از هم گسستهاى....

پرندگانم را آزاد کردمزیرا فهمیدمنداشتنتنها راه از دست ندادن است...

انگشتت راهرجای نقشه خواستی بگذارفرقی نمی کندتنهایی منعمیق ترین جای جهان استو انگشتان تو هیچ وقتبه عمق فاجعه پی نخواهند برد....

هر روزاندکي مردنو گاه بسيار مردنبراي اينکهزنده باشيم...

همه ی ما فقط حسرت بی پایان یک اتفاق ساده ایم که جهان را بی جهت، یک جور عجیبی جدی گرفته ایم...

حس می کنم مدتی پیش در آسمان شکارشدم وسگی دوان دوان مرا برای صاحبش برد حالا گاهی از زندگی قبلی قلبم می زند گاهی از کاپشنِ سیاهِ قدیمی ام پَر بیرون می زند...

دنبال مقصر می گردی؟ راه دوری نرو غیر از خودت کسی تقصیری نداشت! او فقط به تو کمی امید داد تو در مقابل همه چیزت را . . ....

امروز را در خانه می مانم و در به روی کس نمی گشایم، اما بی در و پیکر است خانه ی ذهنم، می آیند و می روند دوستان ناموافق و آشنایان ناسازگار......